Doneer direct
4 april 2019

De ziekte van Parkinson kent vele gezichten

Bram (76 jaar) genoot altijd van goede gesprekken en lachen met vrienden. Door Parkinson kan hij niet meer adrem reageren en zijn zijn emoties niet altijd te zien.

De ziekte van Parkinson uit zich met verschillende symptomen en verloopt bij elke patiënt anders. Aan de buitenkant is de ziekte niet altijd zichtbaar. Parkinsonpatiënten over leven met de symptomen die bij hen de kop opsteken.

“Nooit meer voluit kunnen lachen is een groot gemis”

Bram (76 jaar)

“Ik was amper met pensioen toen ik de diagnose Parkinson kreeg. Dat dwong mij binnen een nauw kader te leven in plaats van dat ik ongeremd kon genieten van mijn vrije tijd. Toch kon ik de ziekte meteen accepteren. Ik ben er sterk van overtuigd dat het leven is wat je er zelf van maakt, in wat voor omstandigheden dan ook. Hoe positief ik ook ben ingesteld, de symptomen worden door de jaren heen erger. In de ochtend is mijn hele lichaam stijf en kan ik nauwelijks lopen. Dankzij medicijnen ben ik overdag toch redelijk mobiel. Tegen de avond wordt mijn overbeweeglijkheid steeds erger. Dat maakt eten een uitdaging, al kan ik dat gelukkig nog zelf. Rond tien uur ’s avonds ben ik uitgevloerd.

Bekijk hier persoonlijke verhaal van Bram:

Doneer nu voor baanbrekend onderzoek

Ik vind dat ik nu nog redelijk functioneer, maar het is onzeker hoe mijn situatie volgend jaar is. Je weet nooit welk symptoom dan zijn gezicht laat zien. Bij sommige mensen met Parkinson gaat het veel sneller veel slechter. Een kennis met Parkinson is incontinent en weet niks meer. Dat is mijn grote angstbeeld voor de toekomst. Parkinson heb je niet alleen. Mijn lieve vrouw helpt me met van alles. Ze houdt nauwkeurig bij wanneer ik mijn medicijnen moet innemen en is zowat mijn fulltime verpleegkundige geworden.

Ik vind het wel moeilijk te accepteren dat ik steeds afhankelijker word. Als ik gespannen ben, slaat dat op mijn stem. Die wordt hees en zachter, en ik krijg ademgebrek. In een vergadering of in gesprek met vrienden kan ik niet meer ad rem reageren. Ik moet vaker naar woorden en formuleringen zoeken, alles gaat trager. Ook heb ik het schrijven niet meer onder controle. Mijn handschrift is schots en scheef, bijna niet te lezen. Ook verslechteren mijn cognitieve functies, ik kan bijvoorbeeld niet meer hoofdrekenen. We kunnen nog op vakantie, wel beperkt. En we kunnen samen nog dingen ondernemen met onze kleinkinderen. Als ik op deze manier nog een behoorlijk aantal jaren door kan, vind ik dat goed acceptabel.”

Naast Bram hebben in Nederland ruim 60.000 andere mensen de ziekte van Parkinson. De sombere prognose is dat dit aantal zich de komende jaren verdubbelt. Parkinsononderzoek is de enige manier om dat te voorkomen. Wilt u daarom vandaag een donatie doen om belangrijk onderzoek mogelijk te maken?

Doneer nu voor baanbrekend onderzoek

 

Stuur mij dit artikel per email

Deel dit artikel

Ook interessant

De ziekte van Parkinson kent vele gezichten

Linda (57 jaar) leefde voor haar werk als styliste. Nu leeft zij met Parkinson. Door die ziekte moest ze haar carrière opgeven. De ziekte van…

De ziekte van Parkinson kent vele gezichten

Hans (74 jaar) leefde voor lange wandelingen. Nu leeft hij met Parkinson. Door deze ziekte moest hij zijn favoriete hobby opgeven. De ziekte van Parkinson…

De ziekte van Parkinson kent vele gezichten

Peter (47 jaar) had een veeleisende directeursfunctie en energie voor tien. Door de ziekte van Parkinson kan hij nu soms zelfs zijn dekbed niet eens…