Doneer direct
2 april 2019

De ziekte van Parkinson kent vele gezichten

Hans (74 jaar) leefde voor lange wandelingen. Nu leeft hij met Parkinson. Door deze ziekte moest hij zijn favoriete hobby opgeven.

De ziekte van Parkinson uit zich met verschillende symptomen en verloopt bij elke patiënt anders. Aan de buitenkant is de ziekte niet altijd zichtbaar. Parkinsonpatiënten over leven met de symptomen die bij hen de kop opsteken.

 

“Zonder medicatie kan ik geen stap verzetten”

Hans (74 jaar)

“’Je moet je benen eens optillen’, zei mijn vrouw steeds. Ik struikelde nogal vaak. De neuroloog constateerde al vlug dat Parkinson de boosdoener was. Ik was toen net met pensioen als docent Handvaardigheid. Achteraf waren er meer aanwijzingen voor de sluimerende ziekte. Mijn arm bleef hangen, bewoog niet mee tijdens het lopen en ik had soms tremoren.

Doneer vandaag nog

Die tremoren heb ik met medicijnen aardig onder controle. Maar met de jaren verdwijnt mijn mimiek, mijn gezicht is strakker geworden. Ik heb last van freezing, in een lichte vorm. Het meest vervelende vind ik dat ik alles een stuk trager doe. Iets repareren, dingen in elkaar zetten: dat is moeilijker voor me. Ik werk nog wel in de tuin, maar grote klussen, zoals het schilderen van het huis, doe ik niet meer. Dat heeft natuurlijk ook gewoon met ouder worden te maken.

Mijn vrouw en ik halen uit het leven wat er nog in zit. Oké, vroeger ondernamen we veel meer. Sneeuwschoenwandelingen in de bergen zitten er niet meer in. Achterom kijken doen we liever niet, we storten ons optimistisch op wat nog wél kan met een beetje aanpassen. Gewoon wandelen lukt nog, op e-bikes kunnen we lange afstanden fietsen. Ik kan nog autorijden, met de camper op vakantie. Ik doe aan beeldhouwen en geef hier ook workshops in.

We zien onze kinderen en kleinkinderen regelmatig. Tegen gezelschap of feestjes zie ik niet op – we hebben juist veel sociale contacten. Toegegeven, in het begin vond ik het moeilijk vrienden te vertellen dat ik Parkinson heb. Ik moest er eerst mee leren omgaan. Nu vind ik het een bevrijding dat ik er open over ben. In plaats van meewarige blikken of onbegrip krijg je dan juist oprechte belangstelling. Het is prettig dat mensen er rekening mee houden.

Ik merk wel dat ik elke paar jaar achteruitga, maar met medicijnen leef ik vrij stabiel. Al kan ik zonder medicijnen geen stap zetten. Ik prijs me gelukkig met mijn vrouw die achter me staat en trots is op wat ik nog kan en doe. Zolang ik kan, wil ik actief en creatief bezig zijn.”

Naast Hans hebben in Nederland ruim 60.000 andere mensen de ziekte van Parkinson. De sombere prognose is dat dit aantal zich de komende jaren verdubbelt. Parkinsononderzoek is de enige manier om dat te voorkomen. Wilt u daarom vandaag een donatie doen om belangrijk onderzoek mogelijk te maken?

Doneer nu voor baanbrekend onderzoek

Stuur mij dit artikel per email

Deel dit artikel

Ook interessant

“Parkinson gun ik niemand anders – en mezelf ook niet”

Nicole Bronckers was pas 39 jaar toen ze Parkinson kreeg. Haar symptomen bleven lang stabiel, maar sinds een jaar gaat ze opeens hard achteruit. Ze…

“Mijn energiepotje wordt helaas steeds kleiner; de ziekte begint me in te halen”

Tanja Haenen kreeg op haar 42ste de diagnose Parkinson en werd daarna voor 100% afgekeurd. Nogal heftig, zeker als je een alleenstaande moeder bent met…

Nieuwsbrief september van Twan Hendriks

Onder begeleiding en assistentie van kunstenaar Twan Hendriks maken deelnemers van de workshop een grasfiguur van klei. De opbrengst van de workshops komt ten goede…